Kulis.az Fidan Məmmədlinin "Ruhların təbibi:Nakam məhəbbətdən doğan şair" yazısını təqdim edir.
Məhəmmədhüseyn Şəhriyar qurduğu mənəvi körpülərlə, yazdığı əsərlərlə ədəbiyyatımızda dərin izlər qoymuş dahi şairmizdir.Onun poeziyasını bu qədər yanıqlı və doğma edən, şübhəsiz ki, yaşadığı o nakam məhəbbətidir. Bütün Şərq dünyasını heyran qoyan duyğulu əsərlərinin arxasında isə tək bir ad gizlənirdi: şairin Pəri adlandırdığı Sürəyya...
Şəhriyar Tehranda tibb təhsili alarkən gözəl bir qıza - Sürəyyaya vurulur. Bu qız o qədər zərif və gözəl olur ki, Şəhriyar onu öz şeirlərində `Pəri` adlandırır. Onların sevgisi qarşılıqlı olsa da hər gözəl hekayənin sonunda olduğu kimi, bu saf məhəbbətin də üzərinə qara buludlar çökür. Şahın yaxın qohumu Sürəyyaya aşiq olduğu üçün Şəhriyarı inqilabi şeir yazmaqla ittiham edib Nişapura sürgünə göndərir. Şəhriyar göz yaşları içində Sürəyyanın anasına yalvarır ki, sevdiyi ilə son dəfə Behcətabadda görüşsün. Anası razılaşır. Şəhriyar Sürəyyanı gözləyir, lakin o gəlmir.Şəhriyar onu gəlməyə qoymadıqlarını anlayıb məşhur Behcətəbad xatirəsi şeirini qələmə alır:
“Ulduz sayaraq gözləmişəm hər gecə yarı,
Gec gəlmədədir yar yenə, olmuş gecə yarı..”
Şairin hər zaman göz yaşları ilə səsləndirdiyi əsəri - “Yar qasidi” şeiri də məhz Sürəyya ilə şahın qohumunun toy ərəfəsində yazılmışdı.Şair bu sevgisini heç vaxt unutmadı, əksinə, zaman keçdikcə həsrəti daha da böyüdü. O nəcib qəlbdə nə sönən bir alov, nə də azalan bir həsrət oldu.
Şəhriyar uzun müddət Təbrizdə yaşadıqdan sonra müəyyən işlərlə bağlı Tehrana gəlir.Onun Tehranda olduğunu və vaxtının çoxunu gənclik xatirələrinin rəmzi olan Behcətabad parkında keçirdiyini eşidən Sürəyya Şəhriyarı görmək ümidi ilə həmin parka gedir.Ömrünün son illərində, artıq saçları ağarmış bir qoca ikən dahi sənətkar Behcətabad parkında yenidən “öz Pərisi” ilə qarşılaşır.Onlar bir-birini görəndə dəqiqələrlə danışa bilmirlər, sadəcə sükut və göz yaşları içində bir-birlərinə baxırlar.İllər keçib aralarına fiziki maneələr girsə də, tale onların qəlbinə toxuna bilməmişdi.Məhəbbətləri ilk günkü kimi təzə və saf idi.
Sürəyyaya olan bu ümidsiz və nakam məhəbbət Şəhriyarın həyat yolunu tamamilə dəyişdi. Yaşadığı mənəvi sarsıntı o qədər ağır oldu ki, o, tibb təhsilini bitirməyinə çox az qalmış, sonuncu kursda yarıda qoydu və Tehranı tərk etdi. Bu ayrılıq onu bəlkə də tibb elmindən uzaqlaşdırdı, lakin bizə dahi bir sənətkar qazandırdı.Şair özü də sonralar bu həqiqəti belə dilə gətirmişdi:
”Məni özünə aşiq etmiş o qız olmasaydı, indi bəlkə də yaxşı bir həkim olacaqdım, lakin Şəhriyar ola bilməyəcəkdim”.
Bu nakam sevgi onun ürəyində elə bir sönməz qığılcım yaratdı ki, Şəhriyar bir həkim kimi insanların cismini deyil, bir şair kimi milyonların ruhunu sağaldan mənəvi bir təbibə çevrildi.Sürəyyaya olan məhəbbəti şairin ömrünü qaranlıq bir zindana çevirsə də, gerisində heç vaxt sönməyəcək əbədi işıq qoydu.
