Kulis.az Şəhriyar del Geraninin yeni şeirini təqdim edir.
İçimdə böyük şəhərlərin bazar günü dincliyi,
qəfildən bahar olmaq nadincliyi.
Başqa nə?
Bu sonuncu axşam da səninlə düşdü ömrümə…
Bu sonuncu axşam da səninlə düşdü ömrümə;
Bir sevda böyüdü qaranlığın bağrında - sənin adında
mənim düz yanımda
burda,
lap burda axşamım oldun.
Kim deyərdi unudaram Leylanı?
Kim deyərdi unudaram Leylanın gözlərini?
Əllərini unudacağım kimin ağlına gələrdi?
On il qabaq,
çox deyil, onca il qabaq bunu kimə desəydim, gülərdi.
Leyla bizi idilliya bilərdi…
Ya gəl, ya bir işarə göndər, Leyla.
Xatırlayıram həmin günün gecəsini;
Hansısa küçənin İslam Səfərliylə kəsişməsini,
gənclərin gitarada düşükləməsini,
dilənçi qızın sənin
məhz sənin canına and verməsini,
feillərin gedirsənini
sifətlərin gözəlsənini
gileylərin “niyə gedirsən?”ini
etirafların “necə gözəlsən…”ini
hamısını - ananı, rəfiqəni, qızını,
Şəhriyarı - adamların indi sənə ən özgəsini
xatırlayıram…
Ya gəl, ya bir işarə göndər, Leyla.
Bu səhər də günəş bəsimdi;
evimin pəncərəsində
bir göyərçin də olsa, kimsəmdi
bu şəhərdə.
Pəncərəsindən dəmir yolları görünsün evimin,
sevda çölləri.
Sevda - bilirsən, çöldü.
Zivəsində uşaq paltarları yellənən həyətlər
bütün arzuları öldürdüyüm nəhayətlər.
Kim deyərdi?
Leylanı unudacağım heç kimin ağlına gəlməzdi…
Qoy indi baxıb gülsünlər bu biçarə sənsizə,
mənə xoşbəxt olmağa yarım günəş də bəsdi.
Yarım gülüş də bəsdi qarşında… neyçün? Neyçün?
Neyçün həmişə nəsə çatmadı?
Bircə Allah bizi aldatmadı…
Tale nədirsə, odur!
Ömür bu deyil, odur!
Hava odur, su odur!
Torpaq odur, od odur!
Ayrılmaq ondan ayrılmaqdır!
Küsmək ondan küsməkdir!
Ondan deyilsə, ayrılıq deyil!
Ondan deyilsə, incimək deyil!
Ya gəl, ya bir işarə göndər, Leyla,
dua olmaq istəmişdim ovuclarında.
Məni taleyin əlindən al, xilas eylə…
Bağışlayaram.
Mən sevgini qarğışlardan
ümidi nağıl qışlardan
aldım ömrü aldanışlara
bağışladım…
Hansı quş,
de, hansı quş yuva quranda
insandan kömək istər?
3 may, 2026.
Bakı
