Kulis.az Gülnarə Cəmaləddinin "Şair elə belə ölür, Əlisəmid" şeirini təqdim edir.
Mən səni yazdıqlarından tanıyırdım,
"Kentavr" kimi qalmışdın ağlımda.
Bir də şair dostların
dəliliyindən danışmışdılar
yanımda, nə vaxtsa.
Bilirdim dünyanın kür uşağı olduğunu,
Əslində şair elə belə olur, Əlisəmid.
Şair laylaya yatdısa,
adam satdısa,
yaşamaq ağlına batdısa,
ondan nə adam olar,
nə də şair, Əlisəmid.
Kürlüyünlə qaldın çoxunun yadında,
şeirlərindən,
ağrılarından
kimsənin xəbəri olmadı, amma.
Şairlərin çoxu baharda gəlir,
Sən qışla baharın arasında
gəlmişdin dünyaya.
Payız şairlərin fəslidi əslində,
Niyə quşlar kimi
payızda tərk elədin ömrü,
Sənin ağac qədər də
etibarın yoxdumu, Əlisəmid?!
Axı ağaclar baharda yenidən çiçəkləyir.
Yoxsa, baharı gözləməyə
hövsələnmi çatmadı?!
İndi hamı
səndən yazır,
səndən danışır.
Kimə gərək innən belə
ha danışıb,
ha yazsınlar?!
Sən ki görməyəcəksən,
sən ki eşitməyəcəksən,
sən ki bilməyəcəksən.
Sən ki bir də qayıdıb
geri gəlmiyəcəksən.
Dünyanın kür uşağıydın,
ipə-sapa yatmayan,
bu dünya nağılı ağlına batmayan,
Dəli-dolu oğuluydun.
Ölümüylə çiling-ağac oynayırdın,
vecinə almırdın ömürü, baxtı.
Nə hay saldın,
nə kimsədən kömək umdun.
Səssiz-səssiz,
için-için,
gözlərini qəfil yumdun,
Şair elə belə ölür, Əlisəmid.
"Ədəbiyyat qəzeti"
