Bu gün tanınmış amerikalı yazıçı, motivasiyaedici bestsellerlər müəllifi Luiza Heyin doğum günüdür.

Kulis.az Sevinc Mürvətqızının “Dərdin hüceyrə yaddaşı və şəfalanma fəlsəfəsi” yazısını təqdim edir.

İnsan bədəni fiziki bir mövcudluq aktından əlavə, həm də hər saniyə hiss edən, qorxan, sevinən, qəzəblənən və ən əsası, bütün duyğuları qeyd edən canlı salnamədir. Müasir dövrün tələskən ritmində biz çox vaxt bədənimizlə əlaqəni itiririk. Onu sadəcə bizi işə aparan, yorulanda yatan, acanda qidalanan mexaniki vasitə, bir növ bioloji maşın hesab edirik. Lakin bədən əslində, heç vaxt susmur. O, bizim şüurumuzun dərin qatlarında basdırdığımız, dilə gətirməyə cəsarət etmədiyimiz hər bir qorxunu, kin-küdurəti, günahkarlıq hissini öz hüceyrələrində kodlaşdırır. Amerikalı yazıçı və metafizik mütəfəkkir Luiza Heyin məşhur baxış bucağı məhz bu unudulmuş həqiqəti üzə çıxarır: Xəstəliklər təsadüfi bədbəxtliklər deyil, bədənin ruhumuzla qurduğu sonuncu, fəryad dolu dialoqdur. Müəllifin “Bütün xəstəliklərin zehni səbəbləri” adlı məşhur kitabını oxuyanda buna bir daha əmin oldum.

Təbabət çox vaxt nəticə ilə mübarizə aparır - qızdırmanı salır, ağrını kəsir, iltihabı aradan götürür. Əlbəttə, fiziki müdaxilə həyati əhəmiyyət kəsb edir, lakin kök səbəb zehində qalırsa, xəstəlik bədəndə başqa bir yerdən yenidən sızıb üzə çıxır. Luiza Heyin təlimi xəstəliyi bir düşmən kimi deyil, güzgü kimi görməyi təklif edir. Bu güzgü bizə bəzən illərlə içimizdə bəslədiyimiz nifrəti, bəzən bağışlaya bilmədiyimiz bir keçmişi, bəzən isə özümüzə qarşı duyduğumuz amansız sevgisizliyi göstərir.

Düşüncə sadəcə havada sovrulan mücərrəd dalğa deyil. Hər bir fikir neyrokimyəvi bir reaksiyadır. Qorxu hiss etdiyiniz an ürək döyüntünüzün artması, ovucunuzun tərləməsi, mədənizdə qəfil sancı yaranması təsadüfdürmü? Bədən zehinin hər bir kölgəsinə dərhal cavab verir. Əgər bir insan illər boyu xroniki narazılıq, tənqid və inciklik mühitində yaşayırsa, onun bədəni hər an təhlükə siqnalı verən bioloji rejimdə ilişib qalır.

Heyin fəlsəfəsində ən zəhərli dörd zehni vərdiş var: tənqid, qəzəb, inciklik və günahkarlıq. Bu dörd duyğu növü uzun müddət daxildə həzm olunmadıqda, orqanizmin toxumalarında daşlaşır:

Onun fikrincə, tənqid və qınaq - bədəndə artrit və oynaqlarda sərtlik kimi təzahür edir. Çünki daima başqalarını və özünü mühakimə edən insan daxilən qeyri-elastik, daşlaşmış bir zehniyyətə bürünür.

Qəzəb və hiddət isə infeksiyalar, iltihablar və qızdırmalarda alovlanır. Bədən sanki daxildəki qığılcımı, hirs atəşini xaricə püskürür.

Dərin inciklik və köhnə kin - Luiza Heyə görə, ən təhlükəli dağıdıcıdır və bədxassəli şişlərin, xərçəngin zehni bünövrəsini təşkil edir. Uzun illər udulmuş, susdurulmuş göz yaşları hüceyrələri daxildən "yeyib bitirir".

Günahkarlıq hissi isə daima cəza axtarır – istər özünə, istər başqalarına… Günahkar olduğuna inanan insan şüuraltı olaraq fiziki ağrı, travma və ya qəzalar cəlb edir, çünki ağrı cəzanın ən qədim simvoludur.

Bədənimizin hər bir hissəsi həyatımızın fərqli bir tərəfini simvolizə edir. Luiza Heyin təsvir etdiyi "xəstəliklərin zehni xəritəsi" sanki insan psixikasının bədəndəki coğrafiyasıdır.

Baş və beyin: Şəxsiyyətin qalası

Başımız bizim dünyaya təqdim etdiyimiz "mən"imizdir. Baş ağrıları, xüsusən miqren, adətən mükəmməllik axtarışında olan, özünə qarşı hədsiz tələbkar və hər şeyi nəzarətdə saxlamaq istəyən insanlarda baş qaldırır. İnsan özünü tənqid atəşinə tutduqda, "mən yetərli deyiləm" dedikdə, gərginlik damarları sıxır və baş sanki bu təzyiqə tab gətirməyərək partlamaq həddinə çatır.

Boğaz: İfadə edilməmiş həqiqətlər

Boğaz sadəcə qidanın və havanın keçidi deyil; o, bizim yaradıcılığımızın və hisslərimizin səsə çevrildiyi körpüdür. Qışqıra bilmədiyimiz etirazlar, "yox" deyə bilmədiyimiz məqamlar, susdurulmuş incikliklər boğazda tıxanıb qalır. Boğaz ağrıları, tonzillit, səs tellərinin qapanması çox vaxt insanın öz həqiqətini danışmaq hüququndan məhrum edildiyini hiss etməsi ilə bağlıdır. Udulan hər kəlmə boğazda bir tikana, bir iltihaba çevrilir.

Ürək və qan: Həyat sevincinin axarı

Ürək sevgini, qan isə bədəndə dövr edən şadlığı, həyat enerjisini təmsil edir. İnsan həyatından sevinci çıxaranda, hər şeyi soyuq bir məcburiyyətə çevirəndə və ya sevgiyə qapılarını bağlayıb qəlbini daşlaşdıranda ürək-damar sistemi zədələnir. İnfarkt - insanın sevinci tamamilə unudaraq həyatı yalnız mübarizə, pul və ya təhlükəsizlik qayğısına qurban verməsinin kədərli simvoludur. Qan təzyiqi isə emosional təzyiqin əksidir: yüksək təzyiq həll olunmamış köhnə emosional gərginliyin partlayış həddində saxlanmasıdır.

Ağciyərlər: Həyatı nəfəs alaraq qəbul etmək

Nəfəs almaq - həyatı qəbul etmək, nəfəs vermək isə təslimiyyətdir. Ağciyər problemləri, pnevmoniya və ya astma insanın "həyatı tam yaşamağa haqqım yoxdur" inancından qaynaqlanır. Astma xüsusilə boğucu bir sevginin, həddindən artıq nəzarətin və insanın öz şəxsi məkanını qura bilməməsinin nəticəsidir; astmalı insan sanki özü üçün nəfəs almağa cəsarət etmir, o, susdurulmuş bir uşağın hönkürtüsünü içində boğur.

Onurğa: Həyatın dayağı

Onurğa sütunu bizim bünövrəmizdir. Ağrının yerləşdiyi nahiyə insanın həyatda harada dayaqsız qaldığını göstərir:

Boyun və yuxarı kürək: Dəstəklənmədiyini hiss etmək, sevgisizlik qorxusu, hissləri geri saxlamaq. Boyun həm də elastikliyin simvoludur; boyun tutulması insanın inadkarlığını, məsələyə başqa tərəfdən baxmaq istəməməsini göstərir.

Orta kürək: Keçmişin yükü. Arxaya atdığımız, amma hələ də daşıdığımız günahlar, xatirələr və xəyanətlər orta kürəkdə sancı yaradır.

Bel nahiyəsi: Ən çox rast gəlinən bel ağrıları demək olar ki, həmişə maddi qorxularla - pul çatışmazlığı, gələcək qeyri-müəyyənliyi və maliyyə yükünün ağırlığı ilə əlaqəlidir. İnsan arxasında heç bir maddi və mənəvi dayaq hiss etmədikdə beli bükülür.

Mədə və bağırsaqlar: Hadisələri həzm etmək

Mədə yeni ideyaları, hadisələri və dəyişiklikləri necə qarşıladığımızı göstərir. Yeni bir vəziyyətə uyğunlaşa bilməyəndə, qorxuya düşəndə mədə "turşuyur", qastrit və xora yaranır. Biz təkcə çörəyi deyil, həyatın təqdim etdiyi hadisələri də həzm edirik. Bağırsaqlar isə köhnədən, artıq lazım olmayan, həyatınıza xidmət etməyən nələrdənsə qurtulmağın simvoludur. Qəbizlik - artıq köhnəlmiş, heç bir faydası qalmayan fikirləri, keçmiş insanları və maddi şeyləri buraxmaq istəməmək, xəsislik və etibarsızlıqdır. İshal isə qorxudan irəli gələn tələskən imtina reaksiyasıdır.

Bağışlamaq: Ruhun ən böyük antiseptiki

Luiza Heyin fəlsəfəsinin kulminasiya nöqtəsi tibbi reseptlər deyil, tək bir sözdür: Bağışlamaq.

Biz çox vaxt bağışlamağı qarşı tərəfə verilən bir lütf, onun etdiyi pisliyi bəraətləndirmək kimi başa düşürük. Hey isə deyir ki, bağışlamağın qarşı tərəflə heç bir əlaqəsi yoxdur. Birinə nifrət etmək - zəhəri özün içib, başqasının ölməsini gözləməyə bənzəyir. Sən içində kiməsə qarşı kin saxladıqca, onun cinayətini hər gün öz bədəninin hüceyrələrində təkrar-təkrar törədirsən. Hər qisas fikri hüceyrələrinə zəhərli turşu kimi damcılayır.

Bağışlamaq sadəcə qandalları açmaqdır. Heyin tövsiyə etdiyi ən güclü praktika insanı keçmişin həbsxanasından azad edir: "Mən səni azad edirəm və özümü azad buraxıram." Bağışladığın an sən hekayəni dəyişmirsən, sadəcə hekayənin sənin bədənini didib-parçalamasına son qoyursan. Xərçəng və digər ağır xroniki xəstəliklərdən sağalan bir çox insanın yolunda məhz bu dərin, səmimi bağışlama aktı - bəzən valideyni, bəzən keçmiş həyat yoldaşını, bəzən isə ən çətini olan özünü bağışlamaq dayanır.

Güzgü təcrübəsi və sevginin kimyası

Özünü sevmək müasir dövrdə bəsit bir eqoizm kimi qəbul edilə bilər, lakin metafizik mənada özünü sevmək - bədənin ilkin tarazlığına qayıtmasıdır. Luiza Hey xəstələrə çox sadə, lakin əksər insanın göz yaşlarına boğulmadan edə bilmədiyi bir tapşırıq verirdi: Güzgünün qarşısına keç, gözlərinin içinə bax və ucadan de: "Mən səni sevirəm. Səni olduğun kimi qəbul edirəm."

İnsanların çoxu güzgüdə qırışlarını, artıq çəkisini, bəyənmədiyi burnunu görür. Biz özümüzün ən qəddar tənqidçisiyik. Bədənimiz isə hər gün səhərdən axşama qədər bizim üçün döyünən ürəyə, nəfəs alan ciyərə, bizi daşıyan ayaqlara malik bir möcüzədir. Biz ona minnətdarlıq əvəzinə nifrət göndərəndə, bədən xəstələnməyə bilərmi?

Fikirlərin transformasiyası dildən başlayır. Qədim Şərq hikmətində deyildiyi kimi, söz düşüncəni, düşüncə hissi, hiss isə maddəni yaradır. Heyin təklif etdiyi "yeni düşüncə modelləri" (təsdiqlər/affirmasiyalar) beynin neyron yollarını yenidən qurmağa xidmət edir. Şüuraltı bir kompüter kimidir; ona illərlə "mən zəifəm, mən xəstəyəm, dünya təhlükəlidir" proqramını yükləmisinizsə, ekranda fiziki ağrı görəcəksiniz. Bu proqramı "Mən güvəndəyəm, mən sevilirəm, həyat məni dəstəkləyir" fikri ilə əvəz etmək bioloji sağalmanın ilk addımıdır.

Şəfalanmağa doğru: Bədənin və zehninlə sülh müqaviləsi

Sağlamlıq sadəcə xəstəlik simptomunun olmaması deyil - sağlamlıq insanın öz varlığı ilə, keçmişi ilə və kainatla harmoniyada olmasıdır. Luiza Heyin sözügedən kitabı bizə xatırladır ki, apteklərdə satılan dərmanlar simptomları yatıra bilər, lakin daxili dincliyi və sevgini heç bir həb əvəz edə bilməz.

Əgər bu gün bədəninizin hər hansı bir nöqtəsində ağrı varsa, ona qəzəblənməyin. Ağrıkəsicini atmamışdan əvvəl bir anlıq dayanın, əlinizi həmin nahiyəyə qoyun və bədəninizə qulaq asın. O sizə nə demək istəyir? Harada həddindən artıq dözmüsünüz? Kimi bağışlaya bilmirsiniz? Hansı həqiqəti udmusunuz? Özünüzə nə vaxtdan bəri sevgi göstərmirsiniz?

Xəstəlik cəza deyil, o, bədənə "artıq bu cür yaşaya bilməzsən, dəyişməlisən" çağırışıdır. Zehninizdəki zəhəri təmizləyib mental detoks olduqca, bədəninizin necə möcüzəvi şəkildə çiçəkləndiyini, hüceyrələrinizin necə rahat nəfəs aldığını görəcəksiniz. Çünki sevginin və bağışlamağın toxunduğu yerdə heç bir xəstəlik uzun müddət qala bilməz.

• Maykl Ceksonun anasına hədiyyə etdiyi "Rolls-Royce" satışa çıxarıldı
• Payız-qış moda kolleksiyası mədrəsədə nümayiş olundu
• Monenin indiyədək bilinməyən tabloları Parisdə hərraca çıxarılır